Kids blog

Fender is geboren!

Inmiddels alweer een week oud + iets langer maar Fender verdient toch wel een eigen blogpost. In dit blog vertel ik jullie een stukje van mijn bevallingsverhaal en hoe het nu met ons gaat. 

Met 40+5 was ik het wachten wel aardig zat -dat heb je vast kunnen volgen via mijn IG-. Ik had flink last van mijn bekken, hield veel vocht vast en inleiden leek me een nachtmerrie. We hadden besloten ondanks protocol over deze bacterie om toch thuis te bevallen. In eerste instantie zou dat op advies van de verloskundige het ziekenhuis worden maar daar had ik geen rust over. Waar ik wel rust over had was met de schone uitslagen als verdediging om lekker thuis te bevallen, in het daarvoor aangeschafte opblaasbad. Gelukkig stonden mijn verloskundigen hier ook achter, desondanks het advies van het ziekenhuis.

Al weken had ik harde buiken maar niks zette door. Op 2 februari werd ik voor de tweede keer gestript. Zou dit dan…? Mijn hoop zette ik niet te hard in, want stel dat… Maar die nacht werd ik om 3.00 wakker om te plassen en daar verloor ik de rest van de slijmprop. Krampen bleven af en aan komen en ik maakte Matthias wakker rond 3.30. ‘Zullen we naar beneden gaan? Het gaat beginnen’

Beneden zou namelijk alles plaats vinden. We zette de afspeellijst  aan die we hadden samengesteld voor de bevalling. Heerlijke aanbiddingsmuziek die ik de afgelopen tijd enorm veel had gedraaid. Ik ving de weeën op, op de grote opgeblazen bal. Dat ging nog vrij oké. Wat een verschil met de bevalling bij Lewis waar ik al snel in de paniek schoot waardoor alles stagneerde! Ik had ook teksten opgehangen, Bijbelteksten en statements die me als een mantra erdoor heen hielpen. Als ik een wee had oefende Matthias tegendruk uit op mijn rug waardoor ik de pijn beter kon opvangen. Hij hielp me ook met de ademhalingstechnieken die we hadden geleerd. Het herhalen van de tekst ‘Ik kan alles in Hem die mij kracht geeft’ heeft me enorm veel geholpen om in een zen positie te komen. Om 4.00 kwam de verloskundige en zij constateerde 4 centimeter ontsluiting. Ik wilde zo min mogelijk medische interventies dus zou ze om 7.00 terug komen. Direct nadat ze weg was, was het alsof mijn lijf een derde versnelling pakte. Ineens was de pijn een stuk heviger aanwezig. Matthias zette snel het bad op want ik wilde graag in het warme water ontspannen. Zodra ik daarin kon heb ik daar liggend en later op knieën en handen de weeën opgevangen (zwaartekracht werkt op die manier mee). De teksten die ik had ophangen in het vizier voor me. Gedimde lichten en zachte muziek op de achtergrond en ik zat in mijn cocon. Om 7.00 was de verloskundige er weer en nu had ik 8 centimeter!
Wat een bemoediging! Ik voelde ook aan mijn lijf dat Fender er aan kwam want weer schoot mijn lichaam in een versnelling. De kraamzorg werd snel gebeld en ook de andere verloskundige arriveerde. Half liggend op mijn zij vind ik de been en buikweeen op. Matthias mocht niet meer van mijn zijde afwijken. Inmiddels had hij in de tussentijd Lewis naar de buren gebracht, die meldde zich om 6.00 uur. Het werd langzaam ochtend en ik grapte nog ‘10.00 gaan we niet meer redden’. Ik kreeg gelijk. Rond 8.00 had ik volledige ontsluiting en mocht ik gaan persen. Ik wilde eerst zoals ik had geleerd op de cursus hypnobirthing naar beneden ademen. Maar daar ontstond wat verwarring, ook bij mezelf. Uiteindelijk heb ik toch geperst maar omdat ik inmiddels een flink zere rug had ben ik op de baarkruk in bad gaan zitten. Dat stukje herinner ik me toch wel als het meest intensieve stuk. De weeën waren wat dat betreft peanuts. Het zit ook totaal niet comfortabel (wat wel) zo’n kruk. Desondanks, na een half uurtje pakte Matthias daar onze Fender aan! Een heel bijzonder moment. Om 8.48 is Fender geboren.

Het rode ochtendgloren nog maar net op, daar was hij dan: onze tweede zoon! Gezond en wel! Wat een zegen en rijkdom. Ik kijk terug op een hele mooie bevalling, al zal het nooit mijn hobby worden.. Fender dronk ook gelijk goed uit de borst en die geven we -so far so good- nog steeds. We hebben een fijne kraamweek achter de rug, ondanks de halve ziekenboeg maar met een geweldige kraamhulp. Nu heeft Matthias nog één week vrij en staat er nog wat bezoek van naaste familie gepland en een bezoekje aan het consultatiebureau. En Lewis? Die is gelukkig weer beter en vindt zijn broertje daardoor ook een stuk interessanter. Hij komt de speen brengen, helpen met de muts op doen en kusjes geven uit zichzelf.

Ikzelf probeer waar ik kan mijn rust te pakken (maar da’s soms best lastig). Ik probeer mijn conditie beetje bij beetje op te bouwen want die is wel aardig weg. Mijn bekken valt me niet tegen, behalve na het wandelen of lang staan. Nog wel iets om extra op te letten de komende tijd. Voor nu lekker genieten 🙂 dank voor alle lieve berichten en felicitaties!

Life is best to be shared! Dus deel ik hier alles waar ik vrolijk van word met betrekking op het gebied van interieur en lifestyle!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *